Voor de 3de of 4de keer op korte termijn: Sioen en Absynthe Minded in Parijs. Beginnen hier met veel energie aan hun Franse doorbraak te werken en het blijkt aan te slaan.
Vanaf 20u in Café de la Danse. Info op hun myspace.
Om nog wat verder te gaan op de Eiffeltoren, ik kreeg deze week volgende link door van mijn brother. Een prachtige verzameling van de originele plannen en foto’s van de constructie van de Eiffeltoren.
Voor wie het niet weet, de Eiffeltoren is in 1889 gebouwd ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling in Parijs. Oospronkelijk bedoeld om nadien afgebroken te worden, is hij gebleven en de number one attractie van de stad geworden.
Site met de plannen: hier
Enkele prachtige voorbeelden:
De Eiffeltoren is zonder discussie het meest bezochte monument van Parijs en was vorig jaar goed voor maar liefst 6,5 miljoen bezoekers.
Naar aanleiding van de 120ste verjaardag van de toren heeft het architectenbureau SERERO volgend voorstel uitgebouwd om de capaciteit van de bovenste verdieping te vergroten.
Iedereen denkt er het zijne van, maar ik vind het alleszins fantastisch…
Neen, dit is niet de titel van een of ander goedkoop kermisnummer of vlaamse jaren ‘50-film, maar de naam van de nieuwste toren die binnen een aantal jaren over La Défense zal prijken.
La Défense is sinds de in de jaren ‘70 opgerichte zakenwijk van Parijs, maar situeert zich eigenlijk niet binnen de stad. Als je een 5tal kilometer naar het noordwesten gaat, stuit je op dit indrukwekkend zakenkwartier. Het bekendste monument is ongetwijfeld ‘La Grande Arche’, die zich op een lijnrechte as bevindt met het Louvre, de Obelisk en de Arc de Triomphe.
Anyway, de wijk is in volle expansie om de concurrentie met de City in Londen te kunnen blijven aangaan en daarom staan tal van nieuwe ’skyscrapers’ op het programma, waaronder de Tour Signal, waarvoor een internationale architectuurwedstrijd is uitgeschreven.
Alle info op deze site: http://tour-signal-ladefense.com/en/
Zou dit het gezicht van La Défense kunnen worden binnen een 10tal jaar?
Na het heengaan van Hugo Claus verscheen volgend artikel in La Libération:
Connu pour son non-conformisme, son sens de la démesure et de la provocation, il s’était récemment engagé contre le séparatisme flamand en signant en septembre dernier, en pleine crise politique belge, une pétition avec 400 autres personnalités du pays pour défendre l’unité du royaume.
Né le 5 avril 1929 à Bruges, Hugo Claus, romancier, poète, dramaturge, scénariste, auteur d’une centaine d’ouvrages, avait également participé au tournant des années 1950 au mouvement artistique Cobra, comme son compatriote le peintre belge Pierre Alechinsky.
Tout en ayant vécu un temps à Paris, où il a été influencé par le mouvement surréaliste et Antonin Artaud, il avait choisi d’écrire en néerlandais et se présentait avec son sens bien connu de la provocation comme «un flamingant (nationaliste flamand) francophone».
Dans son roman le plus célèbre, Le chagrin des Belges, il décrivait avec le lyrisme brutal et truculent qui est sa marque de fabrique une certaine médiocrité réactionnaire du milieu provincial flamand. Il y dénonçait la collaboration flamande avec l’occupant allemand durant la Seconde guerre mondiale, un des thèmes tabous de la politique belge.
Parmi ses œuvres traduites en francais, figurent La chasse aux canards (1953), Andréa ou la fiancée du matin (1956), L’homme aux mains vides (1957), L’Etonnement (1977), Une douce destruction, Hontes (1988), L’Espadon (1989), Belladonna (1994), La Rumeur (1997), Le Dernier lit (2003).
Aangezien het hier vorige week (weer) verkiezingen waren, deze keer voor de stad of gemeente, even een woord over de burgemeester van Parijs, Bertrand Delanoë. Delanoë is aan zijn tweede ambtstermijn toe en heeft een vrij succesvol bilan kunnen voorleggen.
Socialist, openlijk homo en vastberaden om van Parijs weer meer dan één groot museum te maken, heeft hij in de laatste jaren heel wat verwezenlijkt. Parijs was tot 10 jaar geleden niet echt de meest propere hoofdstad van Europa.
Delanoë heeft dan ook een groot schoonmaakprogramma op poten gezet. Straten werden heraangelegd, veel monumenten en overheidsgebouwen werden gekuisd om de stad weer een proper elan te geven.Hij wou ook van Parijs opnieuw een groene stad maken, met meer aandacht voor openbaar vervoer (aanleg van de tramwegen in het zuiden en westen van de stad) en het gigantisch propulaire ‘Velib’programma, de fietsen die overal voor een prikje te huur zijn.
Uitdaging van de volgende jaren wordt om de band met de banlieus te herstellen, de stad haar grootste bedreiging. Immers, het onstabiele karakter van de noordelijke buitensteden heeft dagdagelijks zijn weerslag op de binnenstad.
Om nog even terug te komen op het concert van The Cure woensdag. Man, man, man, wat een belevenis weeral. De groep had geen nieuwe CD uit, dus op zich stond het op voorhand vast dat het een soort greatest hits show zou worden.
Heb zitten tellen en het moet denk ik de achstste keer zijn dat ik ze live zie en naar vaste traditie is elk concert goed voor meer dan 3u plezier.
Deze keer hebben ze het 3u40 uitgehouden, een 40tal songs passeerden de revue, waaronder opvallend veel werk uit hun prille beginperiode, de albums Boys don’t Cry (dat bijna integraal passseerde) en Three Imaginary Boys, toch al daterend van 1978 en 79. Lang geleden dat nummers als Fire in Cairo en 3 imaginary boys nog live gespeeld werden.
Voor de rest weinig grote verrassingen, om een korte opsomming te geven van enkele songs: Just Like Heaven, The Kiss, Shake dog Shake, A Forest, From the edge of the green deap sea, friday I’m in Love, Let’s go to Bed, Plainsong (opener), Prayers for Rain, nog een nummer of 30 meer en als afsluiter (al de 3de keer dat ik ze zo zie afsluiten), het schitterende Faith.
Ondanks het feit dat ik mij na 3u30 door het dansen en meebrullen vrij anemisch begon te voelen, was het weer een van de hoogdagen op concertvlak… Meer van dat!
Oeaargh, vanavond naar concert van The Cure hier in Parijs. Moet ongeveer de 8ste keer zijn dat ik ze live ga zien, en telkens goed voor meer dan 3 uur concert.
Optreden gaat door in het Stade Omnisports de Bercy, goed voor een 20000tal plaatsen. Ongeveer alle grote concerten hebben er plaats. Ook al Madonna eens live aan het werk gezien.
Allez, Robert Smith nog eens in al zijn glorie aanschouwen… Nostalgie, nostalgie…
Et oui, het is hier verdacht stil geweest… Nu, buiten het dagelijkse pendelen, commissen doen, af en toe een sprong naar België en profiteren van de culinaire en culturele opportuniteiten van de stad, is er niet zo veel spectaculairs gebeurd…
We hebben ons ook (eindelijk) weer vrij actief op de appartementenzoektocht geworpen. Om heel kort deze vrij hopeloze zoektocht samen te vatten
- op dit moment wonen we in een (toch wel heel leuke) studio, maar die maar 30 m² meet. Een jaar of twee geleden hebben we een kastbed gekocht om toch wat plaats uit te sparen, we zijn hier goed georganiseerd, maar het begint toch maar krapjes te worden…
- in de eerste helft van vorig jaar hebben we vooral in de noordwestkant van parijs gezocht, kanten Clichy, noorden van 17de of 18de arrondissement, zonder veel vrucht
- sinds ik sinds een maand of 4 ‘gemuteerd’ ben naar de zuidkant van de stad, hebben we ons zoekterrein naar het 15de, Boulogne Billancourt en Issy les Moulineaux verlegd
- appartementen verschrikkeijk duur zijn, de gemiddelde prijs per vierkante meter rond de 6000 EUR ligt (reken en tel als je een 3-pièces van rond de 65 m² wil)
- er extreem weinig aanbod is!!! Elke dag ga ik op internet kijken, we zijn in een immokantoor of 20 ingeschreven zijn, maar er is gewoon heel weinig aanbod (of echt veel te duur)
Zucht, niet wanhopen, one day zullen we wel op iets vallen, maar het mag wel eens beginnen komen…
Template: TheBuckmaker.com WP Templates | Dreamhost Web Hosting, Web Radio